Eddy Snelders: de vastgestelde feiten, de veroordelingen, de slachtoffers en de speculatie rond een publieke figuur die diep viel

De zaak rond Eddy Snelders werd in België snel meer dan een klassiek strafdossier. Ze werd ook een verhaal over publieke val, jarenlang verborgen gedrag, vertrouwensbreuk binnen een persoonlijke kring en de manier waarop één klacht een heel netwerk van feiten blootlegde. Omdat het om een levende persoon gaat en om een dossier met verschillende procesfasen, is precisie essentieel. Dit artikel maakt daarom strikt onderscheid tussen wat juridisch vaststaat, wat oorspronkelijk ten laste werd gelegd, waarvoor vrijspraak volgde, en welke interpretaties of speculaties in de media en publieke opinie circuleerden.

Eddy Snelders was jarenlang een bekende naam in het Belgische voetbal. Eerst als speler, later als hulptrainer, analist en commentator. Juist daarom sloeg de zaak zo hard in. Het ging niet om een onbekende verdachte zonder publiek profiel, maar om een man die voor velen herkenbaar was als sportstem, tv-gezicht en gevestigde naam in het Vlaamse medialandschap. Die publieke context is belangrijk, maar ze mag het juridische kader niet vertroebelen. De kern blijft wat justitie heeft onderzocht, wat de rechtbanken bewezen achtten en welke schade slachtoffers hebben beschreven.

Tijdlijn in vogelvlucht

December 2023: De zaak komt naar buiten nadat een buurvrouw klacht neerlegt over herhaald exhibitionistisch gedrag in Brasschaat.

Begin 2024: Het onderzoek breidt uit nadat speurders digitaal materiaal en opnames met verborgen camera’s aantreffen.

16 december 2024: De raadkamer verwijst Snelders door naar de correctionele rechtbank voor exhibitionisme, voyeurisme, openbare zedenschennis, aanranding en bezit van beelden van seksueel kindermisbruik.

28 januari 2025: Op een inleidende zitting raakt bekend dat het parket 65 slachtoffers heeft geïdentificeerd; een aanzienlijk deel stelt zich burgerlijke partij.

26 mei 2025: De zaak wordt inhoudelijk behandeld in Antwerpen. Het parket vraagt 5 jaar cel, waarvan de helft met uitstel.

23 juni 2025: Snelders wordt in eerste aanleg veroordeeld tot 5 jaar cel, waarvan 42 maanden met uitstel. Hij wordt vrijgesproken voor het bezit van beelden van seksueel kindermisbruik.

15 januari 2026: Het hoger beroep wordt behandeld. De verdediging betwist de schuldvraag niet langer, maar wel de effectieve celstraf.

12 februari 2026: Het hof van beroep bevestigt de straf van 5 jaar cel, waarvan 18 maanden effectief en 42 maanden met uitstel onder voorwaarden.

Wie was Eddy Snelders voor de zaak?

Snelders bouwde een lange loopbaan uit in het Belgische voetbal. Hij speelde bijna zeshonderd wedstrijden in eerste klasse, was één keer Rode Duivel, werkte later als trainer in een assistentenrol en werd daarna voor een breed publiek vooral bekend als voetbalcommentator en analist. Dat publieke profiel verklaart waarom de mediabelangstelling zo groot werd, maar het verklaart ook waarom de schok voor veel slachtoffers extra groot moet zijn geweest. In verschillende getuigenissen keerde hetzelfde motief terug: vertrouwen. Het ging vaak om mensen uit een omgeving waar men zich veilig waande, niet om anonieme toevallige passanten.

Hoe het onderzoek begon

De eerste concrete aanleiding voor het strafonderzoek was een klacht van een buurvrouw. Volgens haar had Snelders zich meermaals zichtbaar voor haar opgesteld aan het raam van zijn kantoor in Brasschaat en zich daar seksueel gedragen terwijl hij wist dat zij hem kon zien. Dat deel van de zaak, het exhibitionisme, werd later door Snelders niet wezenlijk betwist. Volgens berichtgeving liet hij verstaan dat hij al lang met die problematiek kampte.

Vanaf dat moment kreeg het dossier een veel grotere omvang. Tijdens huiszoekingen en digitaal onderzoek werden camera-opstellingen, beeldbestanden en geheugenmateriaal onderzocht. Vervolgens kwam naar voren dat in een vakantiehuis in de Ardennen verborgen camera’s zouden zijn gebruikt om vrouwen en meisjes te filmen op intieme momenten, vooral in badkamer- of toiletruimtes. Het dossier groeide daardoor uit van één klacht over exhibitionisme naar een veel zwaarder zedendossier met meerdere tenlasteleggingen en tientallen betrokkenen.

Welke feiten staan juridisch vast?

Op basis van de informatie die publiek bevestigd is tot en met 12 februari 2026, staat vast dat Snelders in eerste aanleg en in beroep werd veroordeeld voor:

• exhibitionisme
• voyeurisme door opname
• openbare zedenschennis
• aanranding van drie vrouwen, waaronder zijn toen minderjarige stiefdochter

De uitgesproken straf werd bevestigd in beroep: 5 jaar gevangenisstraf, waarvan 42 maanden met uitstel en dus 18 maanden effectief, gekoppeld aan voorwaarden zoals begeleiding en contactbeperkingen. De rechtbank omschreef de feiten volgens berichtgeving als zeer ernstig en totaal verwerpelijk, met een totaal gebrek aan respect voor de fysieke, seksuele en psychische integriteit van de slachtoffers.

Waarvoor werd hij niet veroordeeld?

Een essentieel onderdeel van zorgvuldige berichtgeving is ook vermelden waarvoor geen veroordeling volgde. Snelders werd in het dossier aanvankelijk ook vervolgd voor het bezit van beelden van seksueel kindermisbruik. Voor dat onderdeel volgde in eerste aanleg vrijspraak, en in de latere berichtgeving over het beroep blijft die vrijspraak overeind. Dat punt mag dus niet als bewezen feit worden voorgesteld.

Dat onderscheid is belangrijk omdat grote mediadossiers vaak alle oorspronkelijke beschuldigingen op één hoop gooien. Juridisch is dat onjuist. Het strafdossier was zwaar, maar niet elk onderdeel van de oorspronkelijke tenlastelegging leidde tot een veroordeling.

Hoe groot was het dossier precies?

Hier ontstaat snel verwarring, omdat verschillende media op verschillende momenten met verschillende aantallen werkten. Dat heeft te maken met de fase van het onderzoek en met de vraag of men sprak over geïdentificeerde slachtoffers, gefilmde personen, teruggevonden beelden, bestandsnamen of burgerlijke partijen.

In januari 2025 meldde VRT NWS dat het parket uiteindelijk 65 slachtoffers had geïdentificeerd. In latere procesverslagen doken andere aantallen op, zoals een vijftigtal, 56 gefilmde personen, 49 geïdentificeerde slachtoffers, of zelfs 73 gefilmde personen in verslaggeving over het beroep. De veiligste conclusie is dus niet één absoluut cijfer, maar het volgende: het dossier omvatte een groot aantal slachtoffers of potentiële slachtoffers, verspreid over meerdere categorieën en telwijzen, en het ging duidelijk om een dossier van uitzonderlijke omvang voor iemand uit zo’n nabije sociale kring.

Wat wel consistent terugkomt, is dat het vaak ging om familieleden, bekenden, gasten in het vakantiehuis, kinderen of minderjarigen die in die context aanwezig waren, en ook enkele publiek herkenbare vrouwen. Dat verhoogde de impact van de zaak nog, omdat de feiten zich volgens de processtukken niet afspeelden in een anonieme omgeving, maar in een sfeer van vertrouwen en nabijheid.

De verborgen camera’s en de aard van het voyeurisme

De beschrijvingen van het voyeurisme in het dossier zijn bijzonder belastend omdat ze niet draaien rond een eenmalige ontsporing, maar rond een systematische opzet. Volgens de behandeling in de rechtbank werden camera’s verstopt in intieme ruimtes, onder meer in de badkamer van een vakantiehuis in de Ardennen. Daardoor konden gasten, familieleden en andere aanwezigen gefilmd worden op momenten waarop zij terecht volledige privacy verwachtten.

De impact daarvan is groter dan het woord “camera” op het eerste gezicht doet vermoeden. Verschillende slachtoffers verklaarden volgens de berichtgeving dat hun gevoel van veiligheid blijvend werd aangetast. Sommigen zeiden sindsdien hotelkamers, badkamers of kleedruimtes systematisch te controleren op verborgen opnameapparatuur. Dat maakt duidelijk dat het hier niet alleen ging om het maken van beelden, maar om een diepe en langdurige beschadiging van vertrouwen, autonomie en lichamelijke integriteit.

De aanrandingen

Naast de feiten van voyeurisme en exhibitionisme draaide het dossier ook om aanrandingen. Het parket stelde dat er drie vrouwelijke slachtoffers waren, onder wie de toen minderjarige voormalige stiefdochter van Snelders. In die onderdelen verzette de verdediging zich aanvankelijk wel tegen de aantijgingen, maar uiteindelijk volgde wel degelijk een veroordeling voor aanranding van drie vrouwen. Dat is een kernpunt van de zaak en geen detail naast de camerafeiten.

Voor de publieke beeldvorming was dat cruciaal. Zonder die aanrandingsfeiten zou men het dossier gemakkelijker kunnen framen als “alleen” voyeuristisch of exhibitionistisch grensoverschrijdend gedrag. Met de veroordeling voor aanranding werd juridisch duidelijk dat de zaak ook over fysieke seksuele grensoverschrijding ging.

Het proces en de verklaringen in de rechtszaal

Tijdens de inhoudelijke behandeling op 26 mei 2025 namen veel slachtoffers zelf het woord. Onder de burgerlijke partijen bevonden zich ook publiek bekende namen, onder wie Bé De Meyer en Martine Prenen. De verslagen van die procesdag beschrijven een rechtszaal waarin de sfeer uitzonderlijk zwaar was, juist omdat veel slachtoffers elkaar kenden uit een familiale of sociale kring. Eén advocaat omschreef het volgens VRT als “bijna de gastenlijst van een familiefeest”, maar dan in de bevreemdende setting van een rechtbank.

Snelders bood op het einde van de procesdag excuses aan en zei dat hij aan zichzelf werkte. Nog voor het proces inhoudelijk begon, had hij aan een dertigtal slachtoffers schadevergoedingen betaald. Dat werd door de verdediging voorgesteld als een vorm van verantwoordelijkheid opnemen, maar veranderde niets aan de ernst van de feiten of aan het standpunt van het parket dat een effectieve gevangenisstraf noodzakelijk was.

De veroordeling in eerste aanleg en in beroep

Op 23 juni 2025 volgde in eerste aanleg het vonnis: 5 jaar gevangenisstraf, waarvan 42 maanden met uitstel. Dat komt neer op 18 maanden effectieve celstraf. Daarbovenop werden voorwaarden opgelegd, waaronder begeleiding voor zijn seksuele problematiek en beperkingen in contact met slachtoffers.

Snelders ging daarna in beroep, maar opvallend genoeg niet om de schuldvraag breed te heropenen. Volgens de berichtgeving beperkte de verdediging het hoger beroep vooral tot de strafmaat. Met andere woorden: men probeerde vooral de effectieve celstraf weg te krijgen. Op 12 februari 2026 bevestigde het hof van beroep echter dezelfde straf. De poging om aan effectieve opsluiting te ontsnappen mislukte dus.

Wat werd er in media en publiek gespeculeerd?

Hier is nuance nodig. Rond deze zaak circuleerden verschillende interpretaties en speculatieve lezingen, maar die zijn niet hetzelfde als vastgestelde feiten.

• Er werd breed gespeculeerd dat het gedrag veel langer en mogelijk systematischer liep dan alleen de feiten die concreet in het dossier terechtkwamen. Dat is niet onlogisch als men ziet hoe uitgewerkt de camera-opstellingen en patronen waren, maar juridisch blijft alleen relevant wat onderzocht en bewezen is.
• Er werd gespeculeerd over de werkelijke omvang van het aantal slachtoffers, mede omdat het dossier doorheen de tijd verschillende aantallen opleverde. Dat voedde het gevoel dat het topje van de ijsberg misschien nog groter was. Ook dat kan men niet als hard feit opschrijven zonder bijkomend bewijs.
• Er werd in de publieke opinie vaak psychologisch gespeculeerd over verslaving, escalatie en dubbelleven. Snelders en zijn verdediging verwezen zelf naar therapie, schaamte en een langdurige problematiek. Maar een publiek strafdossier levert niet automatisch een volledige psychologische verklaring op.
• Er werd ook gespeculeerd over de precieze omgang met beelden waarop minderjarigen voorkwamen. Omdat voor het bezit van beelden van seksueel kindermisbruik vrijspraak volgde, moet men hier extra voorzichtig zijn. Publieke insinuatie mag niet in de plaats komen van een vonnis.

De redelijke journalistieke lijn is dus deze: de zaak wijst op een patroon van ernstig en langdurig grensoverschrijdend gedrag, maar wie daarbovenop meer beweert dan door het dossier gedragen wordt, begeeft zich buiten de veilige zone van de feiten.

Waarom deze zaak zo hard binnenkwam

De maatschappelijke impact van de zaak had met meer te maken dan alleen de bekende naam. Wat het dossier bijzonder ontwrichtend maakte, was de nabijheid van de slachtoffers. Veel zedendossiers worden in de publieke verbeelding nog altijd voorgesteld als feiten tussen onbekenden. Hier bleek volgens de procesgegevens net het omgekeerde: de context was familiaal, sociaal en vertrouwd. Dat maakt de vernedering en de vertrouwensbreuk vaak nog dieper.

Daarnaast speelde ook mee dat Snelders een mediapersoonlijkheid was. Zodra de zaak uitbrak, werd hij door VRT en Play Sports op non-actief gezet en was zijn mediacarrière in feite voorbij. Dat publieke verval werd op zichzelf ook een deel van het verhaal, maar voor de slachtoffers was dat uiteraard nooit de kern. De kern bleef de schade, de inbreuk op hun privacy en het gevoel gebruikt te zijn als object binnen een verborgen patroon.

Kort besluit

Wat vandaag juridisch vaststaat, is zwaar genoeg zonder overdrijving. Eddy Snelders werd veroordeeld voor exhibitionisme, voyeurisme door opname, openbare zedenschennis en aanranding van drie vrouwen, waaronder zijn toen minderjarige stiefdochter. Zijn straf van 5 jaar cel, waarvan 18 maanden effectief, werd op 12 februari 2026 in beroep bevestigd.

Wat niet mag gebeuren, is dat oorspronkelijke beschuldigingen waarvoor vrijspraak volgde toch als bewezen feiten worden herhaald. Evenmin mag speculatie over een nog grotere verborgen werkelijkheid automatisch als waarheid worden gepresenteerd. Maar ook zonder die speculatie blijft dit een uitzonderlijk zwaar dossier over misbruik van vertrouwen, systematisch verborgen gedrag en langdurige schade voor een grote groep slachtoffers.

Bronnen

• VRT NWS, Eddy Snelders moet voor de rechter verschijnen, onder meer voor aanranding en voyeurisme, 16 december 2024: vrt.be
• VRT NWS, Eddy Snelders op 26 mei voor de rechtbank, ook tv-presentatrices en dochter van bekende strafpleiter bij de 65 slachtoffers, 28 januari 2025: vrt.be
• VRT NWS, Nog voor proces echt van start gaat, betaalt Eddy Snelders al schadevergoedingen aan slachtoffers, 20 mei 2025: vrt.be
• VRT NWS, Eddy Snelders voor rechter: hoe zaak over exhibitionisme steeds grotere proporties aannam, 26 mei 2025: vrt.be
• VRT NWS, Eddy Snelders excuseert zich bij slachtoffers: “Ik doe mijn uiterste best om te werken aan mezelf”, 26 mei 2025: vrt.be
• HLN, proces- en beroepsverslaggeving van 23 juni 2025, 14-15 januari 2026 en 12 februari 2026, gebruikt voor de actuele stand van de strafmaat en het beroep.
• Secundaire bevestiging van het arrest in beroep op 12 februari 2026 via samenvattingen in sport- en nieuwsaggregatieverslaggeving, waaronder Voetbalkrant en VoetbalPrimeur. Deze zijn gebruikt als aanvullende bevestiging van de datum en de bevestigde straf, niet als enige bron voor de kernfeiten.